Kaçımız ” senin / sizin için yaşıyorum ” sözlerinin geçtiği bir evde büyüdü? …. Bir çocuğun dünyasında nasıl algılandı ki bu? ” Yaşatmak için yaşamalıyım ve onları buna pişman etmemeliyim , bu büyük emeğin karşılığını vermeliyim ” mi yoksa??? Ve bu yükü omuzlayıp bir de bugünlere kadar taşıdı ?
Peki ya kaçımız sevdiğimiz herhangi birini ” sensiz yaşayamam ” dediği için yaşatmaya çalıştı/ çalışıyor bir yerlerde ? Ya da sen söyledin bunu ona, ne zaman , nerede, kime ? Kendinden öte değerli kıldığın kimler oldu ? .
Ve bir de ” seni ölene kadar asla bırakmayacağım” ” sonsuza kadar seveceğim” … Ve kaçımız bu söz uğruna bitmesini istediği bir ilişkiden ” neden ayrılamıyorum, kurtulamıyorum? ” diye sebebini hala arayıp duruyor da bulamıyor ? ( donakaldığım yerlerden biriydi zamanında bulduğum anda ) .
Sanki kulağa iyi gibi gelen kocaman hapisler yarattık biz farkında olmadan. Niyetimiz kötü değildi elbette ki . Yalnız burada birçok yer var hapis yarattığımız , anlamadan. Böyle beylik sözlerle ” daha da anlasın , çok inansın ” lara gerek var mı sevgimizi tanımlarken? Sevgi özgürleştirmiyorsa , nerede kaldı iyileştiriciliği ?
Bu cümlelerin yarattığı hapisler bedeninin bir yerinde / yerlerinde kilitli. İzin ver açılsın kilit. Kaç yıldır hapsediyorsun bir bak istersen. Bırakmak bir an-ken, kaç yıldır o söz orda kalsın diye enerji harcıyorsun? Şimdi ” söz büyüdür ” dediğimiz yere geldik işte. Bu söz başka söz. Büyüyü bozma zamanı olsun ister misin? Verdiğin tüüm sözleri hatırla, hatırla. Farketmek özgürleştirir dönüştürmeyi seçersen. Aynı sevgi gibi .
Cümleler nasıl dönüşür ki o zaman ” Uyumumuz devam ettiği sürece seninle birlikte olmaya gönüllüyüm. ” .
Hepimizin bazı zamanlarda sevdiği , bazılarımızın fazlaca sevdiği, bazılarımız için son derece hayati, bazılarımız için bu dünyadaki amaç yerinde olan şey. Problem çözmek. ” Bunun için önce problem oluşturmalıyım. Tamam şimdi sıra geldi çözmeye. Olleey çözdüm. Ee tamam şimdi??? O zaman yeni problem yaratmalıyım. Ama hayatım gayet yolunda. O zaman dur ben arkadaşlarımın problemleri varsa onlara bir bakayım…” Derken derken bazen koçluk mesleğini sadece bu yüzden seçmiş kişiler olabiliyor. Koçluk eğitiminde ilk öğrendiğimiz şeydir ” Koç problem çözmez. ” Biz çözen taraf değiliz. Biz senin yanında farklı bakış açılarına kapı açan sorularla , geri bildirimlerle ,farklı bir gözle yer alanız. Bu mesleği seçtikten sonra yapabilir miyim kısmındaki korkumu da alan bir bilgi oldu fakat burda başka bir nokta vardı. Tamam , çözen ben olmasam da ortada bir problem olacaktı:) Hala olana sorun olarak bakan bir Eda vardı. Sonra dinlediklerimden , okuduklarımdan hatırladıklarım,kendimden hatırladıklarım oldu. Danışan zaten konuya problem ağırlığını veriyor , e ben de ” wow bir problem var hadi ben destek olayım O da çözsün ” yerinden bakarsam kim hafifletecek konuyu? Kim dışarıdan bakacak? Ve o zamanlardan bu zamana bu mesleği seçme aşamasındaki bazı insanlardan duyduğum bu oluyor. ” İnsanların problemlerini çözmek istiyorum. ” Niyet çok iyi tarafta biliyorum. Ama burda şunları hatırlayın olur mu?
1. Ben bir problem çözücü olmayı mı seviyorum?
2. Ben her danışanıma problem ağırlığını verirsem dışarıdan hafiflikten bakan kim olacak?
3. Bu durum mesleği yaparken içsel zorluk da yaratır. ” Çözemedim bak, yapamıyorum, sanırım beceremiyorum. ” Bir bakmışız ki , biz işimiz olmuşuz, işimiz biz olmuş. Danışanın içsel olarak hazır olmadığı , belki gönüllü olmadığı ( gönüllü görünüp) birşeyi inatla çözmeye çalışmak? Ne büyük efor…
Ve hepimiz hatırlayalım ki eğer bir çözüm varsa o bizde , gücünüzü kimseye vermeyin. Kimseyi daha doğru kılmayın. Kimseyi daha geçerli de kılmayın. Herkes bakış açısı. Ben de, sen de , o da… ” Burada benim için doğru olan ne? ” kısmından işlev görün. O zaman soralım : Problem çözme bilincini bırakmak için hangi enerji alan bilinç olabilirsiniz? Ya bu duruma problem olarak bakmasaydınız bu ne yaratırdı? Eminim o şeyin hediyeleri var ve onu berbat kılarak hediyelerini alamıyorsunuz. Hadi bu konuyla ilgili bütün bakış açılarınızın dönüşümüne niyet edelim.
Herhangi birşey istediğinde , dilediğinde ve olamama halinde sana kolaylık sağlayacak bir araç vereceğim bugün. Gelen sorularda da oluyor benzerleri. Neyi hayati , olmazsa olmaz yapıyorsak , farkında olmadan önüne set koymuş olabiliyoruz bu bakış açımızla. Bu noktada , iki yerden bakmanı istiyorum senden. Biri ” … varlığının nesini sevmiyorum? ” Şaşırtmaca gibi görünse de şöyle düşün. Eğer sevseydin şuan seninle olurdu… Diğeri ise ” …. olmamasında güzel olan şey ne? “
İlişki isteği diyelim. İki sorunun cevabını yaz , düşünerek farkedemeyebilirsin. Bırak yazarak bedeninden aksın. Bedenin bunun cevabını biliyor. İlk soru ” İlişkim olmamasının nesi güzel ? ” Diğer soru ise ” İlişkinin nesinden nefret ediyorum? “
İdeal beden isteğini ele alalım. ” Kilolu olmanın nesini seviyorum? Zayıf olmanın nesinden nefret ediyorum? ” Yaz bunu bakalım neler çıkacak. Kınadıkların, yargıladıkların mı var? Yoksa korkuların mı? Aksın… Ve bu konuya ek ‘ ideal beden ‘ tanımı da yapabilirsin. Bu yepyeni bir yer açar hayatında.
İş arıyorsan ” ( eğer çalışmıyorsan ) Evde olmanın nesini seviyorum , ( sevmediğin işteysen ) Burda olmanın , şikayet etmenin, mutsuzluğun nesini seviyorum ? Çalışmanın / hayalimdeki işin olmasının nesini istemiyorum ? “
✔ Tüm bunların ardından, gör ki bunlar geçmişten referans aldığın yerler. Şimdi aynı olmayabilir. Farklı bir deneyim olabilir. Herşey gönüllü müsün o şeyin olmasıyla ilgili ?
✔ Ve hayati kılmayı bırakmaya da gönüllü olabilir misin? Hayati kıldığında kendi varlığından daha büyük ve güçlü yapıyorsun onu.
Bir başlangıç olsun burası. Neler akacak, neler açığa çıkacak merak ediyorum. Kendi bakış açılarını görmek ne hissettirecek? Özellikle o istemediğim dediğin yerlerde , yalnızlıkta , mutsuzlukta, huzursuzlukta, işsizlikte sevdiğin gizli , açığa çıkmayı bekleyen bakış açıların var ya, işte onlar , oralar… Çok keyifli . Oyun gibi .Neşeli. Sonunda kendine ( bakış açılarına ) bolca gülebilirsin:) Çünkü gerçek olan neşeli ve hafiftir. Biz seanslarda buralarda bazen fazla eğlenebiliyoruz. Hepsi ilginç bakış açısı , hepsi bakış açısı, dönüşebilir , hayati değil 🙂
Aşk büyüten, besleyen bir enerji. Eğer küçültüp daraltıyorsa sizi ve hayatınızı ve ilişkinizi oradaki aşk mı bir bakın lütfen. Birliktelik için bazılarımızın bakış açısına göre aşk gerekli olmayabilir. O zaman ilişkiniz için aynısını düşünün. Besliyor mu, büyütüyor mu? İyi hissettiriyor mu?
Müsait bir zamanınızda mümkünse şimdi birkaç saniyeliğine gözlerinizi kapatın. Bir yerde sizin , sevgilinizin-eşinizin ve ilişkinizin varlığını görün. Bir yerde karşılaşmış olun onlarla ve uzaktan izleyin. Kişiler nasıl ? Seviyorlar mı birbirlerini ? Tatminler mi bu ilişkide ? Mutlu görünüyorlar mı ordan bakınca? Birlikte olmaktan memnunlar mı? İlişkileri nasıl peki? Onlar iyi olabilirler de ilişkileri de iyi mi? Sadece gözlemleyin, çoğu cevap burda önünüze düşecek zaten🌹 . Sık sık şikayet ettiğiniz bir ilişkiniz varsa ve bitmiyorsa ” ama seviyorum ” yerinin biraz dışından bakın. Belki beslendiğiniz yerler vardır. Belki çocukluğunuzda öğrendiğiniz ilişki modellerinin biri ya da birkaçının tekrarı, güvenli alanınız, bildiğiniz yer, belki dönüşmeniz için bir araç, belki bazılarınızın bakış açısıyla bitmek bilmeyen sınavınız, belki büyüme alanınız. İşte buralarda soru sorun: ” Gerçek, bu ilişkideki gerçek ne ? Görmem gereken şey ne? Şuan farkında olmadığım neyi farkında olabilirim ilişkimle ilgili ? Neye ihtiyacım var? Bu ilişkide neyi seviyorum? ( Kaçmak istediğiniz bir ilişkiyse de sorun , hatta özellikle sorun bu soruyu 🙂 ) . . İlişki üzerine çalıştığımızda bazı sorulardan sonra , ” ee şimdi napayım? ” sorusu üzerine söylerim bunu: ” Şimdi izleyin.” Çözmek dediğiniz şeyin ötesine geçin. Önce görün , bakın, tadın, görünenin ötesinde blokajlarınıza dokunun, temas edin, onlardan arının. O illa hareket istediğiniz yere gelmeden önce farkındalık kısmında bir süre kalın. Telaşsız. Sonra seçim yapmak gelecek . O da başka bir yazının konusu. İlk adım farkettiklerinizi alıp kabul etmek.
Belki sen de bir yerlerde bu bilgi ile karşılaşmışsındır. ‘ İnsanlar benzer frekanstaki ( titreşim ) insanları hayatlarına çekerler. ‘
Sadece aşk ilişkilerimiz için geçerli olan bir durum değildir bu , tüm ilişkilerimiz böyledir.
Başlayan bir ilişki , aynı / yakın titreşimdeki insanlardan oluşur. Bunu en yakın, kalabalık arkadaş grup oturmalarında bile görürüz. Farketmeden biriyle daha çok konuşursun, hiç tanımana bile gerek yoktur . Sandalyeleriniz yanyana gelir tesadüfen:) ve hiç anlamadan sohbet başlar. Sanki çok önceden beri tanıyormuş gibi olur hatta .
Bazı durumlarda bu bilgiyi alıp kabul etmek çok da kolay olmayabilir tabii ama tam olarak durum budur. Benzer titreşimdeyiz ki yanyanayız ya da orda görmemiz gerekenler var. Yani illa hayatın aynı alanında aynı davranmak değil kastetttiğim. Biri omuz ararken, diğeri omuz olmak istiyordur birine. Biri çok pozitif olduğunu söylerken , negatif birini çekebilir hayatına. Orda hangi alanda gerçekten bakması gerekir. Burda beslendiği ne var? Tencere kapak benzetmesi gibi.
Biten bir ilişki mi? O tamamen frekansların artık çok ayrı yerlerden işlemesinden kaynaklı. Diğer gelişen herşey sadece vesile. Ah bunu bilmek ne hafiflik🙏 Suçlanacak hiçbir şeyin kalmaması… Yargıların son bulması…
Peki ilişkilerimiz uzun yıllar nasıl devam eder? Konuşulmayan ve aynı giden frekans uyumuyla ve bilinçlilik haliyle diyebiliriz.
Diyor ki :” Ben bu adamı / kadını hayatıma nasıl çektim ? Ben bu kadar açıkken herşeye, o nasıl kapalı ? ” ya da işyerinde tam da yanımızda oturan arkadaşımız için söylüyoruz bunu değil mi ?
Diyorum ki : ” Frekans farkı olsaydı , benzerlikten çıksaydınız bu ilişkinin bitmesine izin verirdiniz , hala yanındaysa bir denklik var ya da bir beslenme hali .”
Herşey göründüğünün tersi olabilir. ” O değişse, ilişkimiz çok güzel olacak ” diyorsun ya. Kimin nerede olduğu da bir yanılsama olabilir mi? Dönüşmesini seçtiğimiz ilk kişi kendimiz olsak bu nasıl olurdu? Her yerde yazıyor ya. ” Sen değişirsen dünyan değişir. ” İşte böyle birşey. Hala direnenleri biliyorum. Yavaş adım atmak burda kolaylık sağlayabilir. Nacizane tavsiye 🙂
Peki ailelerimizle durum nasıldır? Onlarla da mı aynı frekanstayız?
Toby Alexander diyor ki bu konuda : ” ailenin biraraya geldiği durumlarda bu frekans konusu hissedilir hale gelir. Çoğu kişinin birlikte rezonansa giremediği kardeşleri veya aile üyeleri vardır. Ve olan şey, ailedeki bireylerin ( büyükanne, büyükbaba, anne, baba ) aileyi birarada tutabilmek için! herkesi geçinmeye zorlamasıdır. Bu yüzden birçok dram vardır ailelerde, bilinçlilik ve frekans hallerindeki düzey farklılığı yüzünden. “
Sen de görürsün zorlama giden ilişkileri. Herşey ayrı işliyordur ve birlikte olmak için , arkadaşlığını / sevgililiğini / evliliğini bitirmemek için direniyordur bir taraf. Verdiği söz, yemin ne varsa ya da devam etme ispatı ya da zorundalık hissiyatı ya da ego kazancı.
Tüm seçimlerimizin sorumluluğunu almak, kendimizi görmeyi seçmek, bilinçlilik halini idrak etmek için neler mümkün? diyerek soruda kalalım. Aksın hepsi kolaylıkla. Biten arkadaşlıklarımız , dostluklarımız, aşklarımız hepsinin bitmesi gerekiyordu ve bitti. Herşey olması gerektiği gibi… Ve herşey yolunda…
Bu sabah beni kendi içine çeken bir röportaja denk geldim. Blogumda kayıtlı kalması hepimize katkı olacak gibi hissediyorum.
Milliyet gazetesi yazarı sevgili Buket Aydın’ın , anne babalara koçluk yapan sevgili Tevhide Güzel ile yaptığı röportajın ihtiyacımız olan kısmı…
Yeni doğan bir bebeğin en büyük ihtiyacı nedir?
Yeni doğan bebeğin öncelikle düzene ihtiyacı vardır.
-Anneler en çok hangi konuda zorlanıyor?
Annelerin en çok zorlandığı konu beslenme, uyku ve davranış. Anne sadece uyku problemi diyor. Benim dikkatimi davranış ve beslenme bozukluğu çekiyor. Birçok defa bu sorun çözüldüğünde uyku da kendiliğinden çözülüyor. Benim için de en keyifli çalışma bu oluyor.
-Türk bebekleri ve yabancıların bebekleri gibi bir ayrım yapılır zaman zaman şakayla karışık. Neden Türk bebekleri daha çok ağlayıp, sızlanıyor gibi görünüyor sizce?
Türk bebeği ile yabancı bebek arasında en belirgin ve ayırt edici özellik Türk ebeveynin aşırı korumacılığı aslında. Bebeğine şu mesajı veriyor “Sen yapamasın, senin yerine ben yaparım”. Veya büyüklerin “Aman ağlamasın”, “Şu çocuğu ağlatacak ne var? İstediğini ver!” gibi yargılayıcı yaklaşımı. Sonrasını düşünmeden anlık çözümler ve konuşarak sorunu çözmek yerine, susup susup patlamak! Türk ebeveynin diğer özelliği sevgi ile saygıyı çok zaman karıştırması. Eğer çocuk bağırıyorsa ebeveynine “Beni görün” diyordur. Çocuk hem sevilecek hem saygı duyulacak hem de görülecek bir varlık, bunu unutmamak lazım.
– “Terrible twos horrible threes” yani 2 ve 3 yaş sendromu eskiden çok bilinen bir şey değildi. Bu şimdiki bebeklere mi özgü?
Eğer bebek ile doğru iletişim kurmadıysanız her dönemi zordur. 0-12 ay bebek bilinçdışı yaşar. Bu dönemde bebek doğa gibidir. Eğer onun ihtiyacı olan düzeni kuramadıysanız bu dönem de zordur. 1 yaşından itibaren bilinç dönemi başlar. Bu dönemde 1-3 yaş bebeğin düşünce yapısı ile yetişkinin düşünce yapısı çok farklıdır. Eğer ebeveyn bunun farkında değilse işte o zaman “ Terrible twos horrible threes” yaşar. Eğer ebeveyn bebeğine gereğinden fazla sorumluluk, sorumsuzluk yüklüyor veya yargılayıcı yaklaşıyorsa bu dönemi kriz olarak yaşarlar. Ebeveynlerim ile yaptığım çalışmada eğer bebeğinizin 1-3 yaşını anlayış ile geçirdiyseniz, çocuğunuzun ergenlik dönemini de rahat geçirirsiniz! Ve “Lütfen bebeğinizin yaşam koçu siz olun” derim. Bir çocuğun uyku, beslenme, oyun koçu birdir ve o kişi anne-babasıdır.
-Bazı çocuklar inatla, ne yaparsan yap uyumuyor. Bu huy mu, çocuğun uyutulma tarzıyla ilgili bir hata mı?
Çok güzel bir soru! Aynen birçok anne böyle yaklaşıyor. Kesin yargıyla, etiketle “Bu çocuk inatçı” “Bu çocuk uyumaz” diyor. Ve çocuk bu dünyaya koşulsuz anne-baba sevgisiyle geldiği için de doğal olarak itaat ediyor. Ebeveynini mutlu etmek ve haklı çıkarmak için uyumuyor ve hatta yemek yemiyor! Halbuki çocuğun varoluşunda kendi kendine uyuma, yemek yeme, hareket etme yeteneği vardır. Bir ebeveyn yargı şapkasını bir kenara bırakıp “Bebeğime nasıl yardımcı olurum?” yaklaşımı ile gelirse işi çok kolaylaşır. Eğer bir ebeveyn “Bu çocuk neden uyumuyor?” yaklaşımı içinde olursa çatışma içinde olur.
Çocuklarda zaman farklı çalışır ve her çocuğun iç saati hemen hemen aynıdır. Tabii ki uyku süreleri her bebeğe göre değişir. Kimi bebek uzun uyur kimi bebek kısa uyku ile yetinir.
– Bir bebek neden ağlar? Gerçekten ağlayan bebeği yalnız bırakmak, onunla ilgilenmemek çözüm müdür?
Ağlamak bebeğin iletişim yoludur. Bebek ağlıyorsa konuşuyor demektir. Ve ağlarken beden hareketlerini de katar. Bebek doğduğu an itibariyle kendini anne-babasının bedeninde sakinleştirmeyi öğrenir. Eğer anne sakinse ki çok anne sakin olduğunu söylese de, bebek bilinçdışı yaşadığı için annesinin öfkesini, kızgınlığını, endişesini hepsini çeker. Böyle bir bebeğin sakinleşmesini bekleyemezsiniz. Belki anne çok sakin duruyor olabilir ama kendisinin dahi farkında olmadığı ruh halini bebek çeker ve ağlar. O sebepten annelere “Derin nefes alıp, verin hatta meditasyon yapın” derim. Bebeğe en iyi gelen şey annenin nefes alıp vermesidir. Ağlayan bebeği yalnız bırakmak kadar yıkıcı bir şey yok! Bir bebeği ağlarken yalnız bırakmak, bebeğe dokunmamak, var oluşunu yok saymaktır. Bebek özellikle belirsiz ağladığında annenin sadece bebeğini kucağında tutması veya sessizce “buradayım, seninleyim” hissini dokunarak, temas ile vermesi yeterlidir.
“Disiplin özgürlüktür, değerli bir armağandır”
-Disiplin gaddarlık gibi geliyor ailelere ama sınırların bebek doğar doğmaz çizilmesi gerekiyor. Doğru mu?
Kesinlikle doğru bebek sınırlar içinde kendini güvende hisseder ve en önemlisi sevildiğini bilir. Disiplin özgürlüktür. Daha önce de belirttiğim gibi; çocuğun beyin yapısı ile yetişkininki farklı. Çocuk “Sağlam sınırım var ve ben seviliyorum” der. Ne yazık ki ebeveynler sınırı zorbalık ve çocuğun özgürlüğünü elinden almak olarak değerlendiriyor. Disiplin bir çocuğa sunulan değerli bir armağandır. Disiplin saygıdır. Çocuğun alanıdır
-Çocuk yemek yesin diye tabletten çizgi film açmak ne kadar doğru?
Bir bebeğin kendi kendine yemek yemesi onun yeteneğini ve farkındalığını yükseltir. Yediği gıdanın bedeniyle uyumlanması ve bilinçli olarak ne yediğini bilmesi için yemeğe dokunması ve bağ kurması ile gerçekleşir. Bir şeyler izleterek yemek yedirmek o kişiye “Sen beceriksizsin! Yapamazsın!” hissini verdirir ve bir süre sonra bebek de keşfetmeyi, yaratıcılığını kullanmayı bırakır. Monotonlaşır! Çocuk sahip olduğu neşe ve mutluluk gibi değerleri duyumsamaz. Gerçek farkındalıkla yemek yemek mutluluktur. Sizce hangisi daha kıymetli? Bir kase çorbayı mideye dökmek mi? Yoksa yarım kase çorbayı farkındalıkla yemek mi?
“Bebeğe 0-3 ay kesinlikle kucak gerek ”
-Bebeğinizi kucağınıza almaktan çekinmeyin diyorsunuz ama bize tam tersi söylenir hep…
Bebeğe 0-3 ay kesinlikle kucak gerekir çünkü bebeğin sinir sistemi kucakta gelişir. Tabii ki 24 saat kucağınızda taşıyın demiyorum ama beslenme sırasında ve ağlıyorsa kucağınıza alın, coşkulu alın lütfen! Kucağa alışır korkusuyla aldığınızda bunu bebek de hisseder. Ve bu bir bebek için çok acı bir duygu olmalı!
-Saçını süpürge etmeden de rahatça çocuk yetiştirmek mümkün mü?
Evinizdeki bir çiçeğe bile emek veriyorsunuz. Onun ihtiyacına göre suluyorsunuz, aldığı güneşe dikkat ediyorsunuz, gerektiğinde toprağını, saksısını değiştiriyorsunuz. Bir insan yetiştirmek elbette emek işi, yeri geldiğinde fedakarlık da gerektirir. Bebeklerin mizaçları farklıdır. Ancak bebeğin mizacı dışında büyük bir etken var burada. Çocuk büyütmek herkesin kendi yolculuğu aslında… Tamamen aynı özelliklerde iki çocuk hayal edelim ve bu çocukların anneleri de tamamen aynı emeği vermiş olsun. Bir anne “Saçımı süpürge ettim, kendi hayatımdan vazgeçtim” derken diğeri verdiği emek için mutlu olabilir, yaptığı fedakârlıklar onu mutlu edebilir. Biz hayata nasıl bakıyoruz, nasıl yaşıyoruz bu da önemli bir nokta.
……
Ne güzel aktarmış değil mi ? Katılan , katılmayan olacaktır eminim. Bil bilen böyle diyor , deneyimler farklı olabiliyor.
Üzerine saatlerce konuşulası , deneyimi en heyecanlı, enerjisi en güzel,anlatıldıkça ferahlatan … Yaratılışının mükemmelliğine olan , Yaratandan başlayan ‘ AŞK‘ .
Kaybedenler kulübünü izlediyseniz şu repliği bilirsiniz;
“Bunca insan yalnızken neden bunca insan yalnız? “
Çevremize baktığımızda da gerçekliğini görüyoruz her yerde değil mi? Herkes ilişki arıyor , herkes yalnızlıktan sızlanıyor, kimi ümit ediyor, kimi son derece ümitsiz.
Peki soruyu cevaplamaya ne dersiniz?
Neden?????????
Çünkü ;
bir yanımız ilişki isterken , bir yanımız ona yük diyor.
Bir yanımız ilişki isterken, bir yanımız ‘nerede bende o şans ‘ diye bağırıyor.
Bir yanımız ilişki isterken, bir yanımız aşkın varlığına bile inanmıyor.
Bir yanımız ilişki isterken, bir yanımız çocukluktan gelen inançlarla sonunun kötü olacağından korkuyor, acı çekmekten korkuyor ve sadece bu yüzden kaçmayı seçiyor ve hatta varolanı bile bozuyor.
Bu kadar engel varken de bizi hiçbirşey yalnızlıktan alıkoyamıyor.
GERÇEKTEN BİR İLİŞKİ İSTİYOR MUSUNUZ?
Bu soruyu sorun kendinize .Peşine ama lar, keşke ler, çünkü ler koymadan en içten halinizle cevabını verin.
Hayır ise cevap , yormayın kendinizi yazıya devam edip:) Ama ben yine de derim ki aşkı deneyimleyin dünyevi boyutta. Bir ilişkide kendinizi görün, nerdesiniz , ne kadar değiştiniz, sizin yaşadığınız ilişki nasıl olur, nasıl seversiniz ?
Cevabınız evet ise şunları bir okumakta fayda var.
Öncelik arınmakta…
1. Eski ilişkilerinizi azad edin.
İlişkiden çıkarken tüm bağlarımızı kopardık zannederken ya arada hala bağlar kalıyorsa?
Ondan kalan en ufak bir hediye , onu anımsatan bir eşya, onunla yaşananları anlatan uzun uzun konuşmalar ve en önemlisi tümden uzaklaştık sanırken enerji boyutundaki kalan bağımız.
Ona dair ne varsa lütfen kendinizden uzaklaştırın. Onu hatırlatmıyor bunlar derken bile onu hatırlıyorsunuz .
Tüm eski ilişkilerinizi azad edin. Hepsine tek tek tüm hislerinizi anlatan mektup yazın ve tüm sözleriniz bittiğinde o mektubu yırtıp atın. İkinci bir yol ise, tüm sevgililerinizi bir kağıda yazın. Her akşam bunun için kendinize 10 dakika zaman tanıyın ve her gün bir arkadaşınızı zihninizde canlandırın , hayalinizde karşınıza alın ve ona söylemek istediklerinizi söyledikten sonra iyi dileklerinizi iletip yüreğinizden , zihninizden gönderin. İyi dileklerle insanları kendi hayatlarına gönderecek kadar kocaman yüreklisiniz hatırlayın bunu.
Anne/baba ilişkisi bazen tüm hayatımızı etkileyebiliyor. Onların bizde oluşturduğu algıyı dönüştürmek onları da azad etmek için iki adımı da uygulayabilirsiniz. Hatta ilk onlardan başlamak mükemmel bir hafiflik oluşturuyor.
2. İlişki ile ilgili aşağıdaki gibi veya benzeri kalıplarınız varsa onlardan arının.
Kimsenin yüküyle uğraşmak istemiyorum.
Özgürlüğüm elimden gitsin istemiyorum.
Tüm erkekler/kadınlar aldatır.
Hayatıma giren herkes bana acı çektiriyor .
Erkekler / kadınlar güvenilmez.
Buna benzer genellemeli, kalıplaşmış , ilişki sohbetlerinde geçen sözlerle iç dünyanızda da karşılaşırsanız , bunları hemen bir yere not edin. Üzerinde düşüneceğiniz , dönüştüreceğiniz mükemmel bir buluş yaptınız tebrikler:) Bundan sonra olumlamalardan faydalanabilirsiniz. Mutlaka etrafınızda düşündüğünüzün tam tersini yaşayan arkadaşlarınız , delilleriniz vardır. İçinizi ferahlatın, herkes aynı değil, her ilişki aynı değil. Egonuzu bu delillerle ikna edebilirsiniz.
Ve hatırlayın ki ; ‘Eğer bu engelleyici inançlar çok yüksek enerji kaplıyorsa hayatınızda, inanın bana mükemmel bir erkeği/kadını bile o düşündüğünüz insan haline getirebilirsiniz.’
Arınmakla ilgili kısmı ciddiye alın. Kalbinizde, zihninizde boşluk oluşturursanız yeniye o kadar büyük ve tertemiz bir alan açmış olursunuz.
3. Bir ilişki tanımı yapın kendinize, ne bekliyorsunuz, ne istiyorsunuz ve ne verebilirsiniz bir ilişkide? Bunlar konusunda çok net olun. Bir ilişkiniz olsaydı bu nasıl olurdu, siz nasıl hissederdiniz? Buna verdiğiniz cevabı önce siz hayatınızda varolmasını sağlarsanız , bağımlılıktan hazza döner ve aşk işte oralarda bir yerde beliriverir.
4. Kıskançlık hissinden uzak durun. İmrenmek ve kıskanmak arasındaki ince çizgide nerde olduğunuzu inceleyin. Mutlu keyifli çiftelere imrenerek bakıp , ‘benim de hayatımda olsa ne güzel olur’ mu diyorsunuz? Yoksa sizi içten içe kemiren ‘onun bile! sevgilisi var benim neden yok ‘ diye bir ses mi var oralarda? Kendi hayatınıza odaklanın. Birilerinin aşkları sadece size feyz olsun sadece bu kadar…
5.Tüm adımlardan sonra şimdi gerçekten teslimiyeti yaşayabilirsiniz. Ruhunuza uygun eş ile karşılaşmaya niyet ettiyseniz , oturup öylece ben niyet ettim diyip kalbinize gelmesini beklemeyin, işaretleri iyi gözlemleyin, bir davete çağırılma sebebidir beklenen aşk yada zorla götürüldüğünüz bir etkinlik. Bazen de her gün gittiğiniz yerdedir , belki de eski bir tanıdık , belkide bir an karşınıza çıkacak.
Hayat bir yolsa, kader birçok yol ayrımından biri . Seçtiğiniz yollardan herhangi biri. İstediğiniz yolda ilerlemekte serbestsiniz. İyiyi isterseniz iyiyi, güzeli isterseniz güzeli geliyor. Bir yol söylüyor iç sesiniz ve ordan devam ediyorsunuz.
Uzun ilişkinin sırrı mı???? Öyle bir sırra ihtiyacınız yok. Siz neyi nasıl yapacağınızı en iyi bilensiniz , eşinizi, kendinizi ve ilişkinizi en yakından tanıyan da. Başarılı bir ilişkiyi uzun ilişki ile karıştırmayın lütfen. İlişki bitince başarısız olmuyorsunuz. Uzun sürsün diye sebeplerin arkasında durup oldurmaya çalışmayın.Bir sebeple bitiyor ve bu durum ikinizin de bir kalıba girmesi anlamına gelmiyor.
Keyifli kelimeler yer alsın hep hayatınızda. Olumsuz diye adlandırdığınız kelimelerin azaldığı bir ömür ve keyfinize keyif katacak bir aşk diliyorum.
